سرژ مدوِدِف

سرژ پاولویچ مدوِدِف Serge Pavlovitch Medvedev

مدودف در مارس 1885 در شهری در نزدیکی مسکو در خانواده‌ای کشاورز به دنیا آمد. بعد از سپری کردن دوران مدرسه ابتدایی، در سن سیزده سالگی در یک کارخانه مشغول به کار شد. و در اعتصاب سال 1901 شرکت کرد. در پانزده سالگی سوسیالیست شد و در هژده سالگی در 1903 به بخش بلشویک حزب کارگران سوسیال-دموکرات روسیه POSDR پیوست.

مدودف در به خاطر فعالیت‌های مخفی و تشکیل غیرقانونی سلول‌های حزبی از طرف دولت تزار بارها به زندان می‌افتد و تبعید می‌شود. او بیشتر دوران جنگ جهانی اول را در تبعید در سیبری به سر برد.

در دوران انقلاب اکتبر او شورای نمایندگان کارگری و سربازان آچینسک Atschinsk را سازمان‌دهی کرد. در 1918 به پتروگراد بازگشت تا در شورای نمایندگان کارگری، سربازان و دهقانان مشغول به فعالیت شود. او سپس به عنوان کمیسر سیاسی ارتش سرخ در طول جنگ داخلی در اسمولنسک Smolensk ایفای نقش کرد.

در آغاز 1920 مدودف به مسکو می‌رود تا در کمیتۀ مرکزی اتحاد متالورژیست‌های کل روسیه کار کند. با الکساندر شلیاپنیکوف به جریان اپوزیسیون کارگری ملحق می‌شود که خواستار واگذاری اختیارات بیشتر به سندیکاها و کم کردن نقش عناصر بورژوا در عرصۀ اقتصادی و مدیریتی و افزایش اعضای کارگر در نهادهای رهبری حزب کمونیست است.

در کنگرۀ دهم حزب که در 1921 برگزار شد حزب در جواب به درخواست‌ها و انتقادات اپوزیسیون کارگری، وجود هرگونه فراکسیون و نظر مخالفی را ممنوع کرد و رأی به انحلال فوری اپوزیسیون داد. در فوریه 1922 مدودف و بیست و یک نفر از دیگر نمایندگان جریان اپوزیسیون کارگری نامه‌ای که به نامه 22 نفر مشهور شد امضا کردند. آنها در این نامه که خطاب به کنفرانس 1922 کمیتۀ اجرایی کمینترن نوشته شده بود، علیه اقدامات ضددموکراتیک درون حزب و تصمیماتش برای حذف صداهای مخالف اعتراض کردند. در کنگرۀ یازدهم حزب که در ماه مارس و آوریل 1922 برگزار شد مدودف و شلیاپنیکوف و کلونتای به خاطر امضای این نامه و ادامه کار فراکسیون به اخراج از حذب تهدید شدند؛ اما در نهایت به آنها اجازه داده شد که در حزب باقی بماند به این شرط که دست از فراکسیون و تخطی از دستورات حزب بردارند. اما دو عضو دیگر امضاکننده نامه که از «بلشویک‌های قدیمی» نبودند از حزب اخراج شدند.

در 1924 مدودف نامه‌ای به یک معترض در باکو می‌نویسد که در آن او امتیازدهی حزب به دهقانان را نقد می‌کند و توسعه صنایع سنگین را اولویت می‌داند و همچنین بر آزادی نقد در بطن حزب و نقد سیاسی کمینترن تأکید می‌گذارد. در سال 1926 پلیس سیاسی از این نامه علیه او و شلیاپنیکوف به عنوان سندی در عدم تبعیت مطلق‌شان از حزب استفاده می‌کند.

در سال‌های پایانی دهه بیست، مدودف در کمیسیاریای صنایع سنگین کار می‌کند اما پست خود را زمانی که با انتصاب اورجونیکیدز Sergo Ordjonikidze به ریاست این کمیساریا پست خود را از دست می‌دهد. در 1930 مدودف و شلیاپنیکوف از جمله کسانی هستند که تحت پیگرد دستگاه استالینی قرار می‌گیرند.

در اواخر 1933 مدودف از حزب اخراج می‌شود و این در حالی است که او در این زمان عضو هیچ سلول حزبی‌ای نیست و حتی سال‌هاست که کارت عضویت حزب را ندارد. در ژانویۀ 1934 مدودف به اسم کار اداری به یکی از شمالی‌ترین نقاط روسیه تبعید می‌شود. بعد از قتل سرگی کیروفSergueï Kirov در دسامبر 1934 استالین دستور می‌دهد که تمام مخالفین قدیمی بازداشت شوند و مدودف از جملۀ آنهاست. در ژانویۀ 1935 او برای بازجویی به مسکو آورده و به خاطر «فعالیت‌های ضدانقلابی» اش استنتاق می‌کنند. مدودف هیچ کدام از اتهامات خود و دیگران را نمی‌پذیرید؛ با این وجود در ده دسامبر 1937 محکوم شناخته شده و اعدام می‌شود.

این مطلب با استفاده از صفحۀ ویکی‌پدیای مدودف به زبان فرانسوی تهیه شده است.